Blog moich blogów

MARTA KLUBOWICZ - ekskluzywny link do JEJ STRONY

Co prawda jeszcze niezupełnie gotowej, jeszcze wymagającej kilku pociągnięć, ale postanowiłem udostępnić ją stałym Czytelnikom "Bloga moich blogów" - jako specjalny gest Marty Klubowicz wobec miłośników sztuki aktorskiej. Oto - "Marta Klubowicz - Strona oficjalna"

Link otwiera się w nowej karcie.

TYSOL oświadcza - "Gazeta Wyborcza" kłamie

„Gazeta Wyborcza” 9.10. opublikowała informację p.t. ”„Tygodnik Solidarność” 
przeprasza”. Jest to kłamliwa i oszczercza informacja, w związku z tym powinniśmy iść śladem wydawnictwa Adama Michnika „Agory” i skierować sprawę do sądu. Ta kłamliwa i oszczercza informacja, uderza w nas ludzi „Tygodnika Solidarność”, którzy wiele lat walczyli o demokrację. Ale ponieważ bardziej, naszym zdaniem szanujemy demokrację niż Adam Michnik, to oszczędzimy sądowi kolejnej, niepotrzebnej i absurdalnej sprawy. Uznajemy więc, że możemy tę kłamliwą i oszczerczą informację sprostować na naszych łamach w zakresie polemiki prasowej.

Prawdą jest, że zapadł wyrok w pierwszej instancji w trwającym 3 lata procesie, który, jak przyznała sama sędzia orzekająca, nie powinien trafiać w ogóle na wokandę, bo takie sprawy należy rozstrzygać na łamach gazet. W czasie procesu zmieniający się 4-krotnie skład sędziowski przesłuchał wiele autorytetów ze świata mediów, ale widać Pani sędzia, która niedawno przejęła sprawę, przychyliła się całkowicie do argumentacji powoda, choć w ustnym uzasadnieniu używała wyrażeń, które podkreślały subiektywizm swojego wyroku i brak przekonania do jego trafności. Wyrok w tej sprawie jest nieprawomocny, będzie od niego wniesiona apelacja. W związku z tym ostateczna treść wyroku jest ciągle zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Tak więc „Tygodnik Solidarność” nie przeprasza, jak napisał „GW”, tylko dalej będzie się upominał o sprawiedliwy wyrok. 

A tak na marginesie, ciekaw jestem jak tę kłamliwą informację „GW” z dnia 9.10 br zinterpretowałaby Pani sędzia, która wydała wyrok w pierwszej instancji w sprawie wytoczonej nam przez „Agorę”?

 

Jerzy Kłosiński, redaktor naczelny „Tygodnika Solidarność”

Determinizm płciowy i rasowy - skrajna ideologia. Wzorzec Bukraby

Nie można być uczciwym oraz trzeźwym i nie przejąć się artykułem Izabelli Bukraby-Rylskiej pt "Parytet jak numerus clausus", opublikowanym przed kilkoma dniami w "Rzeczpospolitej". To tekst merytorycznie wzorcowy - krystalicznie klarowny, logiczny, nie zawierający zbędnych dygresji i świetnie, prosto napisany. Według mnie to lektura super-obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych podstawowymi zagadnieniami cywilizacyjnymi. Autorka stworzyła coś na kształt wzorca argumentacyjnego.

Otóż, mój zdecydowany sprzeciw - czytamy w artykule - budzi wyraźna w postulatach środowisk feministycznych intencja klasyfikowania ludzi według ich cech biologicznych i przypisywanie im na tej podstawie określonych charakterystyk. To, że jest się kobietą bądź mężczyzną, podobnie jak fakt, że jest się członkiem tej czy innej grupy etnicznej, w niczym nie przesądza o predyspozycjach, wartościach i interesach reprezentowanych przez poszczególne osobniki.

Taki naturalistyczny redukcjonizm został dostatecznie skompromitowany, wydawać by się mogło, w koncepcjach rasowych. Zawiódł też, najwyraźniej, już na początku inicjatywy podjętej przez feministki. Okazało się bowiem, że są kobiety myślące inaczej.

Nie ma żadnego uzasadnionego powodu, aby płeć nie ograniczała - jak chcą genderowe aktywistki - preferencji seksualnych, ale jednocześnie determinowała światopogląd. Krytykowana postawa nasuwa na myśl porównania z rasistowskim, a wręcz nazistowskim poglądem na świat i ludzi. Mamy tu również do czynienia z typowym dla skrajnej lewicy i równie skrajnej prawicy kolektywistycznym podejściem do zagadnień społecznych, wystarczająco (a może jednak nie) skompromitowanym przez doświadczenia historyczne.

Nie sposób zgodzić się z kolejnym twierdzeniem, że reprezentacja grupy w danym gremium powinna odzwierciedlać liczbowy udział tej grupy w całej populacji. Przede wszystkim powraca absurdalne kryterium biologiczne, wzmocnione o skrajnie kolektywistyczną przesłankę: jeżeli ktoś został zaliczony (w dodatku nie przez siebie) do tak zdefiniowanej grupy, nie ma prawa tego podważać.

Z takiego kolektywistycznego podejścia, z niewielką tylko dozą surrealistycznego poczucia humoru, można wywieść budujące hasła i zamiast "kobiety na traktory", czy też "Lodzia na milicjantkę", zawołać gromko "kobiety do rad nadzorczych i zarządów spółek". Taki soc-gender jako nowa dyktatura ideologiczna, uszczęśliwiająca na siłę nieświadomych zagrożenia ludzi unosi się nad Europą i stanowić ma nowe opium dla mas.

Wszyscy ci, którzy chcieliby wprowadzić płciowy numerus clausus jako zasadę zupełnie nienaturalnego doboru społecznego muszą liczyć się z konsekwencjami równie absurdalnymi, jak "postępowa" propozycja:

Gdyby ściśle stosować zasadę proporcjonalności, należałoby pomyśleć nie tylko o kobietach w ogóle, ale też o kobietach pięknych (narażonych na molestowanie) i brzydkich (niechętnie zatrudnianych, zwłaszcza na pewnych stanowiskach), o kobietach z nadwagą, rudych, okularnicach, nie mówiąc już o niepełnosprawnych czy po pięćdziesiątce.

Tak to bywa, kiedy nie wystarczają już różnym gorliwcom - po prostu - prawa człowieka i obywatela. W ten sposób ze świata otwartego i demokratycznego, w którym żadne determinizmy nie przesłaniają nam żywych ludzi lądujemy w społecznym kiblu. Hordy zdeterminowane płcią, preferencjami seksualnymi oraz samobójczymi wizjamii życia i śmierci będą rozdrapywały rzeczywistość w imię swoich "ogólnoludzkich" interesów.

W tym drugim przypadku nie jest możliwe jakiekolwiek współdziałanie pomiędzy różnymi grupami: wszyscy są trwale uwięzieni w wyznaczonych przez biologię ramach, a złamanie lojalności naraża co najmniej na niewybredne inwektywy. Współczesne środowiska feministyczne zdają się stosować jeszcze bardziej (niż czynili to naziści czy marksiści) uproszczone schematy w postrzeganiu struktury społecznej. Staje się ona uboga i archaiczna: zamiast wizji wielu ras czy klas feministki proponują idealnie dychotomiczny podział ludzkości według płci. Nie widzą żadnej szansy już nie na sympatię, ale i na empatię, racjonalne porozumienie czy choćby wykalkulowaną transakcję między przedstawicielami zantagonizowanych grup – czeka je tylko konfrontacja w ramach ustalonych z góry parytetów.

Nie będzie indywidualności - będą tylko grupy o duszy zbiorowej, realizujące swe partykularne cele - ostrzega nas Izabella Bukraba-Rylska.

Autorka - jak już wyżej zauważyłem - dostarcza nam fenomenalny zestaw argumentów przeciwko tandetnej propagandzie feministycznej. Zestaw ten jest tak wzorcowy, że chciałbym (może to zabrzmi naiwnie, ale nie szkodzi) go nazwać Wzorcem Bukraby. Pamiętajmy o WZORCU BUKRABY podczas naszych dyskusji z romówcami nieprzekonanymi do racjonalnego rozważania kwestii ideowo-cywilizacyjnych.

Uwaga: na stronie "Szał polskich mediów" pod tym artykułem jest porzadna porcja plików PDF do ściagnięcia i poczytania. Zapraszam do lektury.

Prawda i won Rafała Ziemkiewicza

"Genderowy" dodatek do "Gazety Wyborczej" zamieścił zdjęcie osobnika, który zablokował wybór Miss Ameryki (o czym swego czasu pisałem). Na zdjęciu widzimy typową przegiętą ciotę, przebraną w sutannę, którą ciota zadziera do obiektywu, pokazując różowe stringi i siatkowe pończochy. Owoż przyznaję sobie prawo, żeby móc powiedzieć publicznie iż jest to obrzydliwy pedryl, w najlepszym wypadku pajac, obrażający moje uczucia religijne i moje poczucie estetyki. A postępek, który zapewnił mu sławę, daje mi prawo nazwać go także cymbałem.

Won! - Rafał Ziemkiewicz - Felietony - Fakty w INTERIA.PL - felieton, publicystyka polityczna, społeczna, sportowa, naukowa

Rafał Ziemkiewicz ma wielki i ważny dla publicysty dar nazywania spraw po imieniu. Wyraża zarazem poglądy wyznawane przez ludzi, których większość mediów ignoruje albo chce indoktrynować, wtłaczając do mózgów wszelkie brednie wypowiadane i propagowane przez zawodowych homoseksualistów.

Autor lapidarnie acz celnie wprowadza nas w znaczenie pojęć tolerancji i akceptacji oraz prezentuję nam parodię owych haseł w wykonaniu aktywistów ruchów jednopłciowych. Ostentacyjna promocja homoseksualizmu oraz upowszechnianie wizerunku Polski i Polaków jako wyjątkowych wrogów mniejszości seksualnych realizowane są wyjątkowo nieuczciwymi metodami:

W prasie światowej, zwłaszcza brytyjskiej, odżywa co i raz "news", jakoby wskutek prześladowań uciekło z Polski do Anglii przed dyskryminacją i prześladowaniami w ostatnich latach sto pięćdziesiąt tysięcy homoseksualistów.

Skąd te zdumiewające dane? Od niejakiego Roberta Biedronia, homoseksualisty z zawodu, działacza "kampanii przeciwko homofobii" i SLD. A skąd je wziął? Jak przyznał, przyciśnięty w tej sprawie, tak sobie wyliczył. Ponoć do Anglii

wyjechało półtora miliona Polaków, a on uważa, że homoseksualiści stanowią 10 procent każdej populacji, więc 150 tysięcy. No a jak homoseksualiści wyjeżdżają z Polski, no to wiadomo, że uciekają przed dyskryminacją.

Otóż seksualne sprawy pana Biedronia nie dają mu immunitetu przed stwierdzeniem, iż plecie skończone bzdury, brednie dyskwalifikującego go jako uczestnika jakiejkolwiek poważnej rozmowy.

Co do tego można dodać. Ręce opadają i gadać się nie chce. Choćby dlatego warto natychmiast przeczytać felieton Rafała Ziemkiewicza, do czego bardzo gorąco namwiam.

Blogged with the Flock Browser

Tags: RafałZiemkiewicz, felieton, won, homoseksualizm, aktywista, Biedroń, propaganda, tolerancja, akceptacja

Dział: PLIKI i apel do Czytelników

Otworzyłem na witrynie “Piotr  Wójcicki – Długa rozmowa” nowy dział pod krótkim, ale mocnym tytułem “PLIKI“. To zaledwie zapowiedź przyszłego raju dla chętnych do ściągania dokumentów i innych świadectw, opisujących sprawy, wydarzenia i problemy tematycznie związane z tą witryną. Celem tego zamierzenia jest zgromadzenie jak największej ilości elementów, dotyczących konserwatyzmu, lustracji, eutanazji i innych istotnych problemów cywilizacyjnych i społecznych, rozproszonych po wirtualnych ostępach sieci.

Zwracam się więc do Czytelników z prośbą o wskazywanie mi miejsc, które ich zdaniem należałoby uwzględnić w kwerendzie wzbogacającej ofertę działu “Pliki”. Specjalną prośbę o takie wsparcie kieruję do Niepoprawnych.pl.  Z góry dziękuję.

Piotr Wójcicki - DŁUGA ROZMOWA

 ORAZ

SZAŁ POLSKICH MEDIÓW

Alina Cała i ja - w akcji

To było dziesięciolecie Marca'68 czyli jak łatwo obliczyć miało to miejsce w marcu 1978 r. Nie mieliśmy jeszcze trzydziestki, za to w głowach i sercach tkwiła pamięć pierwszego dorosłego doświadczenia politycznego, studenckie Wypadki Marcowe.

Nie pamiętam, czy wiedziałem jakie były w wymiarze szczegółowym doświadczenia mojej koleżanki z Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Natomiast ja pamiętałem doskonale mur niechęci i zbywania mnie przez funkcyjnych pracowników nader upartyjnionej Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, którzy byli głusi na moje prośby o egzaminacyjne sprawdzenie moich umiejętności. Pamiętam też te śliskie pół-uśmiechy uciekających przed rozmową ze mną urzędników. Wyleciałem więc pierwszy raz z uczelni, a dopiero po roku dowiedziałem się kanałami zaprzyjaźnionymi, że potraktowano mnie jako Żyda, spokrewnionego z jednym z prominentnych komunistycznych dziennikarzy o tym samym nazwisku. Dziwiono się, że jeszcze mój Ojciec pracuje, a my w ogóle tu jesteśmy.

Miałem więc marcowych siepaczy w żołądku oraz zyskałem dotkliwe ostrzeżenie przed antysemityzmem na całą moją prywatną przyszłość.

Instytut Historii PAN zorganizował skromną i zupełnie nie promowaną naukową konferencję wewnętrzną na temat wydarzeń sprzed 10 lat. Przybyli tylko nieliczni, a więc zajęliśmy niewielką salę z efektownym okrągłym stołem przy którym wszyscy się zmieścili.

Wysiadłem z autobusu pod kościołem św. Anny na Krakowskim Przedmieściu i natknąłem się na Alinę Całą. Drogę na Rynek Starego Miasta do Kamienicy Książąt Mazowieckich przebyliśmy razem, rozmawiając o czekającym nas wydarzeniu.

Alina wyznała, że bulwersuje ją fakt, iż kilku pracowników naukowych Instytutu, którzy odznaczyli się paskudną gorliwością w wywalaniu swoich kolegów z pracy i demaskowaniem ich pochodzenia oraz specjalną dyspozycyjnością wobec reżymu funkcjonuje sobie w najlepsze w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, korzystając z ochrony władzy.

I że to jest koszmar nie do przyjęcia, i że należy o tym głośno powiedzieć na forum konferencji. Całkowicie się z tym zgodziłem, padły nazwiska antypatycznych sług systemu. Nie miałem jakichkolwiek zastrzeżeń do opinii formułowanych przez Alinę, osobę sprawnie i logicznie uzasadniającą swoje sądy. Poparłem ją z całym przekonaniem.

Kiedy Alina Cała zaczęła mówić, w gronie prowadzących zebranie zaczęło coś syczeć i się skręcać. Niektórzy zaczęli się nerwowo oglądać na boki i kręcić na wygodnych przecież krzesłach. Słowa jej brzmiały zdecydowanie i nie pozostawiały wątpliwości, co miała na myśli, wymieniając i opisując zachowanie pro-reżymowych uczonych. Zaproponowała uchwałę, którą konferencja powinna przyjąć i uważam, że postąpiła jak najbardziej słusznie i odważnie (przypominam, że był koniec lat 70-tych). Zarządzono głosowanie - tylko my dwoje podnieśliśmy ręce za jej uchwaleniem. Byłem przerażony obojętnością zebranych, nie rozumiałem aż tak wielkiego strachu przed komunistyczną władzą i nie mogłem tego zaakceptować.

Zniesmaczeni reakcją naukowców i pełni dla nich politowania wracaliśmy przez Plac Zamkowy w kierunku przystanków autobusowych.

Potem w ciągu wielu lat dość rzadko, ale jednak spotykaliśmy się w przelocie na jakichś większych "spędach" (ostatnio około 2 lat temu w lokalu Stowarzyszenia Wolnego Słowa). Zawsze z uśmiechem mówiliśmy sobie cześć. Nie wiem, czy Alina pamiętała naszą obecność na wspomnianej konferencji, ale ja miałem to wydarzenie zawsze w dobrej pamięci.

Wiemy przecież - tak mi się wydawało - oboje, że nie można mówić, że wszyscy Żydzi są tacy, czy owacy, że robili to czy tamto. Bo nie wszyscy - tyle, tylko tyle i aż tyle. Jestem przekonany, że dotyczy to ludzi wszystkich narodowości i wyznań. I że to oznacza m. in. tolerancję, i że to nas łączy.

A Ty mówisz teraz i powtarzasz, że wszyscy Polacy zawinili śmierci 3 milionów żydowskich współobywateli. Wygłaszasz jawnie rasistowską opinię publicznie w biały dzień, pod moim bokiem?

Alinko, o co chodzi, co się stało w Twojej głowie i sercu? Krzywdzisz ludzi, wyznających równouprawnienie narodów w sposób bezwzględny. Stajesz w szeregu siewców nienawiści, pośród tych, którzy nadal chcą skłócić obywateli jednego Państwa, mieszkańców jednego Świata?

No, jasny gwint. Dziewczyno, co Ty... ?

Alinko, mam nadzieję, że przy najbliższym - jak zwykle - przypadkowym spotkaniu wytłumaczysz mi to z ręką na sercu. Bo jestem, psiakrew, wściekły i- co gorsze - zdezorientowany.

Na stronie Piotr Wójcicki - Długa rozmowa pod tym wpisem znajduje się sporo plików PDF o Marcu'68 do ściągnięcia i poczytania. Zapraszam.

Dlaczego jestem NIEPOPRAWNY i won mnie z salonu.

1. Bardzo mnie interesuje kto z ludzi dzisiejszych elit był agentem SB i jest teraz kryty oraz wyśmienicie urządzony i dlaczego tak jest?
2. Chcę wiedzieć kto w co sika, bowiem nieśmiało podejrzewam, że kierowanie strumieniem własnej uryny ma pewien związek z kierowaniem własnym życiem.
3. Bardzo cenię pracę historyków Instytutu Pamięci Narodowej i uważam ją za nader pożyteczną dla moralnej kondycji społeczeństwa (“Tylko prawda jest ciekawa” – Józef Mackiewicz).
4. Uważam Adama Michnika za autentycznego polskiego patriotę, ale jednocześnie za człowieka skrajnie zadufanego, zadufanego do utraty przytomności intelektualnej i w rezultacie działającego na szkodę interesu publicznego. (zadanie domowe: czy każdy polski patriota był mądry, a każdy sprzedawczyk głupi? – osobiście wątpię).
5. Sądzę, że “orientacja seksualna” jest kategorią irracjonalną. Istnieje norma i odchylenie od normy. Jeśli nie byłoby norm i odchyleń od nich nie potrzebowalibyśmy psychoterapeutów. A jednak potrzebujemy. Norma: “widelec służy do jedzenia”, ale widelec może także służyć wydłubywaniu czyichś oczu, ale to jest już – mam nadzieję – odchylenie od normy. Dopiero przy takim postawieniu kwestii czeka nas prawdziwy egzamin z tolerancji.
   
6. Jestem zdecydowanie przeciwko karze śmierci, aborcji na życzenie, eutanazji, “małżeństwom” homoseksualnym, adopcji dzieci przez pary homoseksualne. I nie mieszam do tego argumentów religijnych – żeby było jasne.
7. Jestem za “rządami prawa w republice”, a nie za ukształtowanym w Polsce systemem oligarchiczno-korupcyjnym.
8. Jestem przeciwko rządom eurokracji, a więc głosuję za zdecydowanym zdemokratyzowaniem Unii Europejskiej.
9. Uważam, że nie ma historii politycznej bez racjonalnego, a więc uzasadnionego (udokumentowanego) zastosowania teorii spiskowej. Patrz>conspiracy=zmowa, spisek, porozumienie w celu osiągnięcia celu (niekoniecznie chwalebnego). Zarzut polityczny wobec jakichkolwiek przeciwników, że stosują w interpretacji wydarzeń “teorię spiskową” jest z gruntu nieracjonalny i nieuczciwy.
10. Lubię Izabelę Sierakowską i Joannę Senyszyn, gdyż owe panie nie obcyndalają się, tylko walą równo. W związku z czym doskonale wiadomo o co im chodzi i jakie mają poglądy. Mają tzw. “jaja” w przeciwieństwie do wielu moich niespełnionych sympatii z obozu przeciwnego, którzy mętnie zeznają, bo na więcej im dyscyplina partyjna (i prezes) nie pozwala. Nie mogę wszak głosować na bredzącego bałwana, tylko dlatego, że uważa, iż jest konserwatystą i reprezentuje szlachetne wartości. I to jest dla mnie, jako wyborcy prawdziwy pasztet.
11. Powyższy dekalog “niepoprawnego” ulegnie licznym (a może nie?) uzupełnieniom w miarę “kartezjańskiej” przemiany rozjaśniania mojego umysłu, która jest w toku (ale nie wiadomo, czy dojdzie do szczęśliwego końca, bo kto to wie?).
12. I na tymczasowym końcu wyliczanki, proszę o komentatorskie uzupełnienia.

Technorati Tagi: niepoprawny,salon,won,Piotr Wójcicki,aborcja,eutanazja,konserwatyzm,kara śmierci,homoseksualizm,poprawność polityczna,małżeństwa homoseksualne,Joanna Senyszym,Izabela Sierakowska,republika,rządy prawa,oligarchia,korupcja,eurokracja,demokracja,Unia Europejska,Adam Michnik,patriotyzm,sikanie

Przeciw BEZPRAWIU

Kilka dni temu rozmawiałem z panią Ewą Myrchą ze “Stowarzyszenia Przeciwko Bezprawiu Sądów, Prokuratur, ZUS”.

Pikieta przed warszawskim Sądem Apelacyjnym na Placu Krasińskich (gmach Sądu Najwyższego) zacznie się 4 maja (poniedziałek) o godz. 9-tej rano. Ponieważ jest sporo zgłoszeń Stowarzyszenie zgłosiło zgromadzenie do odpowiednich organów administracyjnych (do 15 osób zgłoszenie nie jest wymagane). Po mniej więcej dwóch godzinach planowane jest przejście pod Prokuraturę Apelacyjną na Krakowskim Przedmieściu (naprzeciwko pomnika Adama Mickiewicza). Po kolejnych dwóch godzinach pikietowania nastąpi wręczenie oświadczeń Stowarzyszenia posłom, posiadającym biura w Warszawie, ale to chyba będzie robione indywidualnie. Pani Ewa Myrcha obiecała mi przysłanie oświadczenia, abym wręczył je w pobliskim (mojemu miejscu zamieszkania) biurze poselskim Karola Karskiego z PiS.

Organizatorów pikiety przybywający na demonstrację rozpozna po charakterystycznych kolorowych kamizelkach.

Wiele razy w komentarzach i artykułach autorzy wspominają o aktywnym wyrażaniu poglądów, w sposób widoczny dla tych, pod adresem których te działąnia są podejmowane. W poniedziałek mamy taka okazję do aktywności. Proszę z niej skorzystać.

Oto słowa skierowane do uczestników przez władze Stowarzyszenia Przeciwko Bezprawiu:

Plan pikiet: 9 - 12 Sądy Apelacyjne; 13-15 Prokuratury Apelacyjne, od 15 wybrane biura poselskie  wyłącznie w w/w  miejscowościach.                       Zwracamy się do wszystkich uczestników o respektowanie  zarządzeń koordynatorów.  To oni zgodnie z prawem są organizatorami i ponoszą odpowiedzialnośc za porządek.  To oni też mogą rozwiązać pikietę. Pikiety są pokojowe. Proszę więc nie utrudniać im życia. Mają na celu doprowadzenie przedstawicieli stowarzyszeń z Polski  do spotkań z Ministrem Sprawiedliwości i Sejmową Komisją Sprawiedliwości. Te zaś spotkania mają  doprowadzić  do merytorycznych rozmów na argumenty. Chcemy przedstawić patologie prokuratur i sądów polegające na fałszowaniu, przerabianiu , podmienianiu, znikaniu dokumentów z akt prokuratury i sądów  w oparciu o dokumenty. Czego więc boją się przedstawiciele narodu?  PRAWDY?  - o przestępczej działalności funkcjonariuszy publicznych.      Wybór biur dokonali koordynatorzy. Należy pójść do nich w grupach. Posłowie muszą zacząc liczyć się z obywatelem. To od nich zależy treść ustawy. Biura poselskie to podstawa tych pikiet. W dniach następnych odwiedzimy posłów w swoich miejscowościach. Nagrywanie rozpraw i pełny dostęp stowarzyszeń do spraw obywateli to podstawa demokracji i jawności życia publicznego.

Pozdrawiam wszystkich i życzę powodzenia Jerzy Jachnik

Pewnie się spotkamy.

Technorati Tagi: Stowarzyszenie Przeciwko Bezprawiu,pikieta,sądy apelacyjne,prokuratuty apelacyjne,korupcja,protest,oświadczenie

Alkoholizm intelektualny i polityczny

Doskonale wiadomo, co musi zrobić alkoholik, chcący zmienić swe życie na lepsze i wiadomo też, że innej drogi ku poprawie nie ma. Otóż musi wziąć na twarz prawdę o swoim nałogu - ze wszystkimi takiego kroku konsekwencjami.
W przeciwnym wypadku pozostanie w beznadziejnie splątanej sieci fałszu i zaprzeczeń, i będzie nadal tkwił w stanie czynnej choroby.

Profesorowie i dziennikarze, tworzący lobby protestu antylustracyjnego i przeciwników składania oświadczeń wydają się być całkowicie odporni na tę wiedzę. Zachowują się jak zaatakowani faktami alkoholicy, zachowują się tak, jak ja bym się zachował dwadzieścia kilka lat temu, utwierdzając się w przekonaniu o własnej niezawisłości i integralności wewnętrznej, o jakości  nieskażonego "ja",  zagrożonego zewnętrzną  opresją.
Nie bez przyjemności poddając się alkoholowej gorączce miewałem chwile spotkań z jakimiś ludźmi z innego świata, ze świata, zwanego trzeźwym, nastawionymi krytycznie (aczkolwiek tolerancyjnie) do procedury, w jaką ująłem swoje życie. Ci najmądrzejsi z rozmówców nie oceniali mnie, a jedynie prezentowali oczywiste fakty, które jak najbardziej przemawiały przeciwko  mnie  - ujmijmy to górnolotnie - jako jednostce ludzkiej.
I jakże ja - intelektualny czaruś, salonowy "błyskotliwiec", chyba ze szczerą sympatią traktowany przez ludzi z tzw. towarzystwa, a jednocześnie ulubieniec meliniarzy i  niekoniecznie atrakcyjnych meliniarek z ulicy Dobrej, Łuckiej, Pereca i kilku ulic praskich z Brzeską na czele - a więc, i jakże ja reagowałem na oczywiste fakty i jeszcze bardziej oczywiste argumenty z owych faktów wynikające, wypowiadane przecież spokojnym głosem przez spokojnych, myślących ludzi???
Reagowałem totalnie - bezlitośnie ciąłem zarzutem agresji, skierowanej przeciwko mojej odrębności osobowej i jednostkowej niezależności. Miażdżyłem Bogu ducha winnego interlokutora przypisaniem mu zamiaru odarcia mnie ze wszystkich możliwych i niemożliwych atrybutów godności ludzkiej, wmawiałem mu niecny zamiar dokonania psychicznej, mentalnej i umysłowej "urawniłowki", obdarzałem go podejrzeniem o chęć dokonania kastracji wyobraźni, rozumu oraz wszelkich objawów twórczego indywidualizmu, a także o chęć napiętnowania mnie żółtą gwiazdą inności i wystawienia mnie zakutego w pręgierz na publiczną agorę.

Czułem rozpierającą mnie dumę z mojej śmiałej pryncypialności, z mojej absolutnej wyższości nad marnym sługusem rozumu, a może nawet pachołkiem - broń Boże - rozsądku.
Gdyby mi ktoś wtedy powiedział, że właśnie grzęznę w bagnie fałszu i zaprzeczeń - to bym mu pokazał, gdzie raki zimują i pewnie znowu odczułbym pełnię satysfakcji, jaką daje poczucie własnej wyjątkowości.

Jakimi torami podążały,  moje myśli (moje uzasadnienia), moje emocje czy raczej śladowe przebłyski uczuć, że tak to sobie zręcznie wszystko wykombinowałem na mój zafajdany użytek?

A co z kolei buzowało w owym nieszczęsnym księdzu Czajkowskim, że robił przez lat dwadzieścia kilka to, co robił, a potem przez ładny szmat czasu na różnych łamach i ekranie nadmuchiwał moralną banię z miną zadowolonego z siebie eksperta do spraw ogólnoludzkich? A jaką pompą szprycował się pisarz Szczypiorski, że znalazł w sobie tyle siły, aby prawić kazania, oświecające lud telewizyjny?

Minęły lata i mogę znów zapytać, co łyknęła tak lubiana przeze mnie Pani Profesor, jakim uraczyła się miazmacikiem, zmieniającym świadomość, aby wymyślić argument obronny w postaci określenia "profesor nie-agent", którym jakoby miałaby być napiętnowana, gdyby podpisała oświadczenie lustracyjne?
To tak, jakbym słyszał siebie sprzed lat, siebie tkwiącego w stanie, który uważałem za wyjątkowo mnie wyróżniający. Człowiek bez właściwości przyswajania faktów (no, dobrze - niektórych faktów).

Nastąpił jednak moment, że podołałem prawdzie i skwituję rzecz krótko - jest mi z tym znacznie (niebotycznie) lepiej.

Natomiast w sferze publicznej nastąpił moment, że niejaki Andrzej Olechowski wziął na twarz prawdę ze wszystkimi jej konsekwencjami (i kto by się tego spodziewał po tym niezwykle obytym, cynicznym salonowcu). Można go nie lubić za wiele cech, czy poglądów, ale okazał się jednym z niewielu trzeźwych na tej upojnej imprezie, zwanej życiem politycznym. Odcierpiał swoje - to znaczy z kamiennym spokojem przez kilka lat odpowiadał na pytania dziennikarzy na temat swojej agenturalnej przeszłości. Później wszystko umilkło i w ten sposób polityk ten odzyskał błogi spokój - jest kryty, nikt mu nic nie zarzuci, nikt mu krzywdy już nie zrobi, a co najważniejsze - on sam też nikomu już nie zaszkodzi.

No, może wyszedł tu ze mnie skrajny optymista, ale niech tam.

Moskwa ciepleje, obywatel w areszcie, izby wytrzeźwień zamknięto, pogotowie bojowe w armii

W Moskwie nastąpiło ocieplenie atmosfery do 10 stopni Celsjusza, którego zatrzymała wczoraj FSB, zarzucając mu działanie antypaństwowe, polegające na nieszczerym podgrzewaniu i tak już napiętych stosunków międzyludzkich.
Zatrzymany Anders Magnusowicz Celsjusz broni się w sposób podejrzany, tłumacząc zaistniałą sytuację domniemanym globalnym ociepleniem klimatu, któremu (uwaga!!!) podlega również całe terytorium Rosji (łącznie z obwodem Kaliningradzkim).
Bezczelność owego osobnika wywołała gniewną reakcję Kremla. Rzecznik prezydenta przypomniał na zwołanej naprędce konferencji prasowej, na którą przybyło kilkuset niezwykle zainteresowanych wydarzeniami w Rosji żurnalistów  - otóż rzecznik ów przypomniał, że do jego wielkiej i przestronnej ojczyzny nie wolno przykładać wzorców, wyznawanych w innych (tak powiedział:"w innych"!!!) demokratycznych państwach świata. Rosja bowiem pod każdym względem i w każdej dziedzinie oznacza się oryginalną odmiennością.
Los Celsjusza oraz los ocieplonej o 10 stopni moskiewskiej pogody spoczywa teraz w rękach "gorodzkoj prokuratury", której przedstawiciel odmówił mediom jakichkolwiek wyjaśnień.

Jak dowiadujemy się od osób bardzo do nas zbliżonych dowództwo armii postawiło w trybie profilaktycznym w stan gotowości bojowej jednostki znajdujące się w Osetii, Abchazji i wzdłuż granic Ukrainy. Marynarze Floty Czarnomorskiej dostali dodatkowy przydział tytoniu i napojów energetyzujących.

W trybie pilnym nakazano zamknięcie izb wytrzeźwień, nie wyjaśniając celu tej decyzji. Nie spodobało się to obywatelowi Nikkonowi Nikkonowiczowi Krawcewowi, którego nie wpuszczono do tzw. żłobka, mimo jego usilnych starań i powoływania się na znajomości na szczeblu gubernialnym. Przez to spędził noc na ulicy, pozbawiony fachowej opieki oraz biczów wodnych, które należały się mu jak psu buda, jako wolnej jednostce ludzkiej, będącej nieprzypadkowo szczęśliwym mieszkańcem światowego mocarstwa. Krawcew zapowiedział złożenie skargi do miejscowego Trybunału Konstytucyjnego niezwłocznie po opanowaniu objawów odstawienia alkoholu.

PS. Po wpisaniu do wyszukiwarki video Google hasła "Celsius" na pierwszej pozycji pokazał się ten klip, w którym jakiś pan jedzie na motocyklu, nieźle śpiewa, że pije w samotności i pali okazałe cygaro na stacji benzynowej. Po krótkim zastanowieniu, postanowiłem zaufać kapitalistom z firmy Google i uatrakcyjnić wpis tym filmikiem. No bo co mi to szkodzi?